Σκόρπια

Να, βλέπεις;
Το μυαλό μου είναι αλλού τώρα.
Αλήθεια.
Δεν ακούω τη μουσική πια
μα, τι περίεργη κατάρα και τούτη,
ακόμα τη νιώθω.
Αλήθεια.
Και, όταν βρέχει,
περπατώ ανάμεσα σε σταγόνες
ξυράφια
στο πρόσωπο
μα δε με πονάνε πια
μόνο κάτι σημάδια αφήνουν

μη τα κοιτάς, θα φύγουν.
Και, αλήθεια, πίστεψέ το,
επιτέλους κατάλαβα
πώς είναι να εξορίζεσαι στη σιωπή.
Και έμαθα.    Σωπαίνω.
                        Αλήθεια.
                        Ψέματα.
                        Σωπαίνεις εσύ.
Και πια δε σ’ ονειρεύομαι.
Μόνο που, να… ξέρεις,
όταν γράφω,
ακόμα σου μιλάω
με αλήθεια
σε ποίηση
που ξεψυχά
λέξη
            τη
                        λέξη
και     
            σκορπά
παντού
                                    καυτές
            ανάσες
που οργιάζουν
σε παγωμένα τζάμια.

©Ιλέην Ρήγα, 20/01/2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *