Φθόνος

Σε ζήλευα,
γιατί φτερά στις πλάτες μου δεν φύτρωσαν ποτέ.
Αν δεν ήσουν η ελευθερία μου,
αν τα δικά σου δεν άντεχαν το σώμα μου,
θα ήσουν φθόνος, μίσος
και μια μοναξιά απέραντη
σαν τους αδιάβατους ορίζοντες που διασχίζεις.
Όμως ψηλά,
γραπωμένη με τα νύχια μου απ’την σάρκα σου,
ελεύθερη ανάμεσα σε ουρανό και όνειρο,
τρέμω το πισωγύρισμα της Μοίρας.
Ίκαρέ μου,
όταν τα φτερά σού καψαλίσει ο ήλιος
– στάχτες επώδυνες το τίμημα, θυμάσαι τις κραυγές; –
εγώ,
αφτέρωτη και μισή,
πώς θα μας σώσω από την πτώση
και τον θάνατο;

©Ιλέην Ρήγα 2019
Art: Icarus by Talonabraxas

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *