Λησμονιά

Για να μη σε λησμονήσω
χάραξα τη μορφή σου
βαθιά στις κόρες ως την ίριδα

μα δεν υπολόγισα
πως πρόσωπο χωρίς φωνή
δεν είναι παρά μια μάσκα
άψυχη
ανέκφραστη
απάνθρωπη

Τώρα οι εφιάλτες μου
πνιγμένοι στη σιωπή
φορούν τα μάτια σου
τα χείλη και τις ρυτίδες σου.

Μίλα μου,
γιατί δεν αντέχω να σε φοβάμαι…

©Ιλέην Ρήγα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *