Άψυχο

Σάμπως και οι καταραμένοι δεν έχουν ψυχή;

Όταν τα σωθικά τους τρώει ο πόθος,             
ανίερος, ανεπιθύμητος, απέθαντος                 
όταν η σάρκα φλέγεται και άηχα τα χείλη σφαδάζουν
στο σεντόνι της ανυπότακτης ντροπής           

σάμπως και εκείνοι δε προσεύχονται για τον δικό τους κολασμένο παράδεισο;

Όταν οι αναμνήσεις κατάσαρκα τους μαχαιρώνουν
με χρώματα, ήχους και μυρωδιές                  
όταν οι εφιάλτες τους διαμελίζουν το κορμί
σε χιλιάδες μικρές σταγόνες
αίματος και ανυπαρξίας                                  

σάμπως και κείνοι δεν ονειρεύονται την ξενιτιά της παραδεισένιας κόλασης;

Εκεί, στη πηγή όπου τα χείλη με αίμα ξεδιψούν,
στον τρύπιο ίσκιο της ιτιάς
όπου το φως καψαλίζει το παρθένο δέρμα,   
εκεί, χωρίς ηχώ, οι ριζωμένες αλήθειες ξεγυμνώνονται.

Και σε ρωτώ, εγώ, ο φτηνός, εσένα τον καταραμένο
Τι ψυχή να έχει όποιος με τους δαίμονές του συμφιλιώθηκε;

©Ιλέην Ρήγα 2016

Art: Wall of Agony by SlayingSteel

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *