Άψυχο

Σάμπως και οι καταραμένοι δεν έχουν ψυχή; Όταν τα σωθικά τους τρώει ο πόθος,             ανίερος, ανεπιθύμητος, απέθαντος                 όταν η σάρκα φλέγεται και άηχα τα χείλη σφαδάζουνστο σεντόνι της ανυπότακτης ντροπής            σάμπως και

H συνωμοσία των Μουσών

Κατάρα και ανάθεμα η συνωμοσίατων Μουσών με τη Μοίρα.Όταν θέλουν να περιπαίξουν τους ποιητές,στέλνουν ολοζώντανο στο διάβα τους κάποιο από τα,πλασμένα μ’ εφιάλτες και μελάνι,είδωλά τους.Όμως,πάντα κάτι θα λείπειαπό αυτές

Σκόρπια

Να, βλέπεις;Το μυαλό μου είναι αλλού τώρα.Αλήθεια.Δεν ακούω τη μουσική πιαμα, τι περίεργη κατάρα και τούτη,ακόμα τη νιώθω.Αλήθεια.Και, όταν βρέχει,περπατώ ανάμεσα σε σταγόνεςξυράφιαστο πρόσωπομα δε με πονάνε πιαμόνο κάτι σημάδια

Λησμονιά

Για να μη σε λησμονήσωχάραξα τη μορφή σουβαθιά στις κόρες ως την ίριδα μα δεν υπολόγισαπως πρόσωπο χωρίς φωνήδεν είναι παρά μια μάσκαάψυχηανέκφραστηαπάνθρωπη Τώρα οι εφιάλτες μουπνιγμένοι στη σιωπήφορούν τα

Ορίζοντας τον Λαβκραφτιανό τρόμο

H έκθεση που ακολουθεί γράφτηκε από τον Pete Rawlik, συγγραφέα του μυθιστορήματος «Reanimators» (βρείτε το και στο Goodreads) και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην αγγλική γλώσσα στο site lovecraftzine.com. Τον ευχαριστώ θερμά για την