Μονάχος

Από παιδί ακόμα, δεν ήμουν
σαν τους άλλους – δεν αντίκριζα
όσα έβλεπαν οι άλλοι – δεν αντλούσα
από μια κοινή πηγή τα πάθη μου –
Δεν ξεδίψασα τον πόνο μου
από την ίδια βρύση – μήτε συμβάδισαν
οι μελωδίες της καρδιάς μου με την ευτυχία
Και όσα αγάπησα, τ’αγάπησα μονάχος

Τότε, παιδί ακόμα, στη χαραυγή
μιας θυελλώδους ζωής – αναδύθηκαν
από τα βάθη κάθε καλού και αρρωστημένου –
τα δεσμά του μυστηρίου που με στοιχειώνει –
απ’το χείμαρρο, ή ένα συντριβάνι –
απ’την πορφυρή πλαγιά του βουνού-
απ’τον ήλιο που μες στο φθινόπωρο
ολόχρυσος με περιλούζει –
Από τον κεραυνό του ουρανού
που ξυστά δίπλα μου αστράφτει –
απ’τη βροντή ως την καταιγίδα –
Και το σύννεφο που μπρος στα μάτια μου
(μακριά από έναν άλλο, καταγάλανο, Παράδεισο)
του δαίμονα πήρε τη μορφή –

«Alone» by Edgar Allan Poe

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *